Radioactief chloor gevonden in Antarctica, gaat terug tot atoombomproeven

Deze studie zal wetenschappers helpen meer te leren over de atmosfeer van de aarde.

Radioactief chloor in Antarctica
Radioactief chloor in Antarctica

Wetenschappers hebben ontdekt dat gletsjers en ijskappen op Antarctica nog steeds radioactief chloor vrijgeven. Deze chemische stof werd gebruikt voor het testen van kernwapens op zee in de jaren 1950 en 1960.

Deze informatie wijst erop dat bepaalde delen van de regio het radioactieve element op een andere manier opslaan en lekken dan eerder werd gedacht.

Het onderzoeksartikel werd gepubliceerd in het Journal of Geophysical Research van de AGU: Atmospheres.

Radioactieve isotopen Chloor

Wetenschappers gebruiken tegenwoordig de radioactieve isotopen chloor-36 en beryllium-10 om de ouderdom van ijs in ijskernen te bepalen. Deze kernen zijn vaten ijs die uit de grond worden gehaald door in ijslagen te boren.

Chloor-36 is een natuurlijk voorkomende radioactieve isotoop, wat betekent dat het een andere atoommassa heeft dan normaal chloor. Het kan soms worden geproduceerd door kernexplosies.

In de jaren 1950 en 1960 voerden de VS kernwapenproeven uit in de Stille Oceaan. Deze proeven veroorzaakten hoge concentraties van isotopen zoals chloor-36. Toen deze radioactieve isotopen gas werden en in de stratosfeer stegen, kwamen sommige in het ijs van Antarctica terecht. Het is daar sindsdien gebleven.

Uit dit nieuwe onderzoek is gebleken dat de Antarctische Vostok regio nog steeds radioactief chloor in de atmosfeer uitstoot.

Waarom is dit onderzoek nuttig?

Door het gedrag van chloor op Antarctica te bestuderen, kunnen wetenschappers de ijsdateertechnologie verbeteren. Dit zal de onderzoekers op zijn beurt helpen beter te begrijpen hoe het klimaat op aarde zich in de loop van de decennia heeft ontwikkeld.

De co-auteur van de studie, Mélanie Baroni, een geowetenschapper aan het Europees Centrum voor Onderzoek en Onderwijs in Aardwetenschappen en het Milieu in Aix-en-Provence, Frankrijk, en haar team bestudeerden de chlooruitstoot in verschillende delen van Antarctica.

Het team nam (1)monsters(2) van sneeuwval uit Vostok, een Russisch onderzoeksstation in Oost-Antarctica, en vergeleek ze met (1)monsters(2) van Talos Dome, dat ongeveer 1.400 kilometer verderop ligt. Beide monsters werden vervolgens geanalyseerd op de concentratie van chloor-36.

Wat het team ontdekte was dat het chloorgehalte in het ijs van de Talos Dome in de loop der tijd was afgenomen. De Vostok-monsters daarentegen vertoonden zeer hoge gehalten aan chloor-36, meer dan tien maal de verwachte natuurlijke concentratie.

Uit deze informatie blijkt dat het sneeuwpakket van Vostok nog steeds radioactief chloor vrijgeeft dat afkomstig is van de kernbomproeven op zee in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Gelukkig is deze radioactiviteit niet hoog genoeg om het milieu te schaden.

Wetenschappers zijn momenteel van plan om te boren in een 1,5 miljoen jaar oude ijskern om hun onderzoek te bevorderen.